Sobota, 8 X 2011 r.

„Również błogosławieni”. Również jak kto? Jak Jego Matka?

Wydaje się, że zbyt wysoki to poziom odniesienia dla zwykłego człowieka.

A może nikt tak jak Ona nie potrafił słuchać i wypełnić Słowo? W końcu nie bez przyczyny wzywamy jej interwencji, patrzymy na Nią i rozważamy tajemnice Jej Serca.

Ze słów Jezusa wynika jednak jakieś niezwykłe zaproszenie, które poraża swoją bezpośredniością i zarazem stopniem trudności. Słuchać Słowa. Zachowywać Jego wymagania. Proste.

A w perspektywie sąd, o jakim pisze Joel. Niejako w tle owej zwykłości wymagań Jezusowych. To nie straszak, że „jak nie posłuchasz, to uważaj”, to konsekwencja, równie nieuchronna jak noc po dniu. Mierząc się z koleją losu, mierzmy się z sądem, ale mierzmy Słowem.

Czwartek, 6 X 2011 r.

Bóg nie lekceważy smutku człowieka. Nie przechodzi nad nim do porządku dziennego. Nie mija ludzkiego bólu, wręcz przeciwnie, w przedziwny a zarazem tajemniczy sposób (bo tajemnicą dla ludzkiego rozumu i serca jest boże miłosierdzie) wychodzi naprzeciw każdej człowieczej rozpaczy. Piękno działania Pana tkwi jednak nie tyle w braku obojętności, co w dotknięciu prawdziwych przyczyn smutku. Nie są nimi codzienne, prozaiczne wydarzenia, a nawet jakieś formy niezgody na rzeczywistość. Mrok rodzi się gdzieś w zakamarkach serca, w pustce starannie podsycanej samotnością i niespełnieniem, w dramatycznym pęknięciu więzi miedzy Bogiem a Jego dzieckiem. „Oni są moją własnością” – mówi Pan o smutnych i rozgoryczonych, ale także o zuchwałych i grzesznikach. „Oni”, czyli wszyscy ci, których Jego ręka powołała do istnienia. „Ich” nie odrzucę – zda się mówić Ojciec miłosierdzia – „chyba, że sami odrzucą Mnie”.

Bóg nie lekceważy człowieczej rozpaczy. Sam przecież doświadczył porażającej mocy smutku. Jednak na siłę nie uszczęśliwi nikogo. Wołający smutni, których słowa Pan przytacza w pierwszym czytaniu nie zostaną rozradowani, jeśli nie zwrócą się do Niego. Pułapką byłoby pozostanie li tylko w sobie, we własnym bólu zwróconym w stronę własnego ego. Owszem, jest to pułapka diabelska, nacechowana śladem działania ojca kłamstwa. Wielu jednak w nią wpada, sądząc, że da im ona nieco wytchnienia w codzienności wypełnionej kolejnymi rozczarowaniami.

Bóg jednak woła „proście, szukajcie, kołaczcie, bo ojciec chce wam dać to, co dobre”!

Proś więc, kłóć się, zmagaj, narzekaj – ale Jemu, nie sobie. Bądź natrętny, zwłaszcza dla innych. Zaufaj, że On przejmuje się Twoim smutkiem. Bo kocha.

Czwartek, 18 VIII 2011 r.

Wyruszył więc Jefte przeciw Ammonitom zmuszając ich do walki i Pan wydał ich w ręce jego. Rozgromił ich na przestrzeni od Aroeru aż do okolic Minnit, co stanowi dwanaście miast, i dalej aż do Abel-Keramim. Była to klęska straszna. Ammonici zostali poniżeni przez Izraela.

Jak Pan Bóg chce kogoś pokarać to mu rozum odbiera – powiada mądrość ludowa. I ma rację.

Oto Jefte. wódz i Sędzia Izraela. Ze wszech miar bohaterski człowiek i pełen dobrych chęci. Ale cóż, skoro dobrymi chęciami wybrukowane jest piekło. Tak bardzo pragnął wygranej, że potraktował Boga jak jakiegoś Baala, jak demona, jak bóstwo plemienne, które można przekupić. Ponieważ grał Jefte o stawkę najwyższą, to i łapówkę ryzykowną postawił. A gdy człowiek stawia w tak przedziwny zakład sprawy losowe, to i Zły się tam zaplatać może. Trudno przecież domniemywać, że Pan tak żądnym był krwi niewinnych ofiar, tak ostrzył sobie zęby na życie córki Izraelskiego wodza, że taką intrygę, rodem z thrillera ułożył. W głupotę Jeftego wdarło się Zło, przeinaczając dobre skądinąd cechy charakteru tego człowieka. Z prawości wyszło okrucieństwo, z pobożności bałwochwalstwo, a z ofiary – bezduszne morderstwo.

Tylko dlatego, że wydało się Jeftemu, iż Pan jest krwawym satrapą, który za łapówkę uczyni wszystko.

A nam się tak często nie wydaje?

A my nie chcemy poprzekupywać Pana Boga różnymi „ofiarkami”, które nic nie mają wspólnego z Ewangelią?

A my, jako zaproszeni przecież przez Pana na ucztę, czyż nie kombinujemy po swojemu robiąc wszystko, byle tylko nie przyjąć Jego łaski w prostocie i normalności?

Wydaje nam się, że prosta miłość Boga jest zbyt łatwa, że ni możne jej ot tak, zwyczajnie przyjąć, że On tylko udaje życzliwość. Więc, myślimy sobie, trzeba coś zrobić, trzeba się jakoś zasłużyć, trzeba złożyć Mu tak wielki dar, po którym Pan Bóg z lubością poklepie nas po plecach i może wpuści na przedsionki niebiańskich pałaców. A przecież nic nie musimy robić! A przecież uczta czeka!

Środa, 17 VIII 2011 r.

I CZYTANIE Sdz 9, 6-15

Nie usłuchali synowie Izraela przestrogi płynącej z mądrej bajki Jotama. Chcieli króla. Ściągnęli tym samym na siebie wojnę, mord, prześladowania i bratobójczą krew. Zapomnieli tez o swym prawowitym władczy – Panu, który wyprowadził zniewolony lud z Egiptu dając mu kraj Kanaan. Dopiero ciężar korony, uciskający nie skronie Abimeleka, lecz życie i mienie synów i córek Narodu Wybranego, nauczył na pewien czas lud, że nie warto „być jak inne narody”. Do czasów Saula Izrael nie miał króla.

Jak łatwo ściągnąć na siebie przekleństwo. Nawet nie dlatego, że Bóg „obraża się” na człowieka. Po prostu łatwo jest, ulegając modom, pożądliwościom, czy lękowi, nie przewidzieć w głupocie własnej skutków swoich decyzji. I gdyby nie było ostrzeżeń. Ale one zawsze gdzieś są. Bóg przecież nie gra z synami ludzkimi w kotka i myszkę, ale stara się, ze wszystkich sił miłości, przeprowadzić ich przez pustynię ku Ziemi Obiecanej.

Tyle, że my chcemy „króla” miast Króla.

My chcemy po swojemu.

A potem stoimy na rynku, czekając aż ktoś nas najmie do pracy. Nieważne kto to będzie – przyjemność, żądza władzy, kłamstwo, czy zdrada. Byle to „coś” nas wzięło, byle wypełniło bezdenną pustkę wypalonych nadziei czy przegranych szans.

Miłosierdzie prawowitego Króla objawia się w tym, że On także staje na rynku, pomiędzy ową hołotą diabelskich gospodarzy i próbuje nas nająć do Siebie. Wiele w ten sposób ryzykuje.

Czasem jednak ułowi kogoś, kto śmiało odrzuci namiastki mocy i stanie się robotnikiem winnicy Pańskiej, choćby i ostatniej godziny – świadomym swej nędzy, ale i pewnym potęgi tego, który go zawołał. Tak ktoś cały poddaje się słowom Gospodarza, wyrywając dla niego coraz to nowe ziemie pod żyzną uprawę, oczyszczając winne grona, cierpliwie obkładając nawozem drzewa i krzewy.

Patron dzisiejszego dnia, św. Jacek Odrowąż, odrzuciwszy spokojny żywot bogatego kanonika, poddał swemu Panu potężny ogród dusz ludzkich. Nie żałował przy tym siebie, swoich sił i możliwości – których zresztą Bóg mu nie poskąpił. Pomorze, Prusy, Ruś, rodzinny Śląsk, Czechy – wielka jest liczba ziem uprawianych przez tego pierwszego polskiego świętego dominikanina.

Gorliwość, pokora, wiara, poddanie się woli i mocy Pana – tego uczy Jacek Odrowąż. Miłosć do Maryi i Najświętszego Sakramentu – to nam dziś zostawia.

I gdy przychodzi chętka, by zrobić mimo przestróg coś „po swojemu” – wspomnijmy na Jacka. Mógł po swojemu, po ludzku nie dotykać spraw św. Dominika. Jednak odważył się na bycie najętym przez większego Pana, aniżeli ten, który daje zaszczyty i święty spokój. Nie zawiódł się.

Sobota, 6 VIII 2011 r.

EWANGELIA Mt 17, 1-9

Ponoć nowocześnie bibliści wydedukowali na podstawie tekstów ewangelicznych (oświeconych mocą ludzkiego rozumu), że fakt przemienienia na górze Tabor sprowadzał się do kilku zjawisk psychologiczno-biologicznych. Otóż w źrenicach spoglądających w blask słoneczny apostołów wydzieliła się rodopsyna, na skutek której, patrzącym pod słońce apostołom wydało się, że widzą obok Mistrza dwie plamy, które następnie zinterpretowali jako Mojżesza i Eliasza. Natomiast promienie zachodzącego słońca sprawiły, że na ich tle Chrystus wydał się jaśniejący.

Można wszystko zakwestionować. Można całe Pismo, Tradycję Kościoła, moralność, sakramenty i żywoty świętych sprowadzić do psychologii, biologii, socjologii i innych –logii. Można, patrząc uporczywie na rzeczywistość nie ujrzeć rzeczywistości – w jej autentycznym przejawie i bogactwie. Można widzieć w życiu człowieka splot przypadków, a w historii państw i narodów plątaninę zwykłych, przyrodzonych mechanizmów i zależności.

Można. Ale jak to zubaża ludzkie życie, sprawiając, że tak naprawdę nic nie widzimy poza ciemnością – o ile w ciemności można coś widzieć.

Jakby na przekór tym zarzutom, św. Piotr woła dzisiaj – Nie szedłem za mitem, ani zmyśleniem, gdy słyszałem Głos Ojca! To nie jakaś bajka sprawiła, że byłem gotów oddać Zycie. nie sprawiło też to owo cudowne objawienie Przemienionego, ale Słowo, za którym podążałem wiernie. Na Jego Słowo zarzuciłem ongiś sieci na połów, choć mój rozum i doświadczenie podpowiadało mi coś innego. Na Jego Słowo miłości stałem się Pasterzem Jego owiec. Na Jego Słowo oddałem życie, by potwierdzić Ewangelię własną krwią.

Dlatego też mówi do nas dziś z wyżyn Taboru Głos Ojca Niebieskiego – To jest mój Syn. Słuchajcie Go!

Podobnie i Maryja w Kanie Galilejskiej poprosiła sługi – Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie!

Chrystusa trzeba usłyszeć. Trzeba, aby on wyjaśnił nam rzeczywistość, która napełnia coraz większą trwogą. Zdaje się, że zło, jak lawa z gorącego wulkanu, pomału wylewa się na powierzchnię naszej codzienności. To nie jest tak, że głowa państwa ginie bez przyczyny, przez przypadek, czy zwykły błąd. To nie jest tak, że przypadkowo razem z tym, który uosabia majestat Narodu, ginie elita polityczna. Nie jest też przypadkiem, że nie z tego ni z owego wiesza się były wicepremier. Nie przypadkiem też urzędujący premier uważał polską martyrologię za nic nie warty balast. Nie przypadkiem w wieczór 1 sierpnia, gdy mieszkańcy Warszawy przychodzą całymi rodzinami oddać hołd powstańcom na cmentarz powązkowski, akurat zamyka sie bramy, argumentując, że nie ma przecież dzisiaj żadnego święta. TO nie sa złudzenia, mity, czy baśnie. To rzeczywistość.

Zło wylewa się na powierzchnię.

Ktoś musi nam to wytłumaczyć.

„Jego słuchajcie”!