Miesiąc: luty 2011 (Page 4 of 6)

Niedziela, 13 II 2011 r.

Ta mowa to wulkan, to potęga, siła i moc!

Wobec Jego słów musisz się opowiedzieć – albo są one prawdą, albo bredzeniem szaleńca!

Moralność i etyka podniesiona do maksimum, i to nie jako lepszy, czy szlachetniejszy sposób funkcjonowania, ale jako wyraz miłości do Boga i człowieka. Jeśli dziś Jego słowa zaskakują, to jakie wrażenie robiły na tych którzy ich wówczas słuchali. Jeśli nas wzywają do decyzji, to przeciętnego Żyda tamtych czasów ustawiały pod ścianą. Nie można było przejść obok nich obojętnie. O tym, który uważał siebie za nowego Mojżesza Prawodawcę musieli mówić wszyscy. Można Go było albo kochać albo nienawidzić. Prości ludzie łapali się za głowy, gdy młody Nauczyciel wywracał świat ich pojęć. Nie odwoływał przy tym dawnych przykazań, nie znosił ich, nie mówił: „nie musicie już przestrzegać Prawa”. On je podnosił na wyższy poziom. Mówił: „Macie nie zabijać? Ale pamiętajcie, że słowem też możecie kogoś zabić! Macie nie cudzołożyć? Ale oczy czasami więcej uczynią spustoszenia niż ręce!” Prawo w Jego interpretacji stawało się żywe, jasne, przepełniające krwiobieg. Przestawało być zewnętrzną klatką narzuconą ludzkiej duszy. Więcej, On nie tylko uczył o Prawie, ale sam stawał się Prawem, przyjmował je w Siebie, nadawał mu Swoja twarz. Sprawiał, że odpowiedź na pytanie „jak żyć”? stawała się nie tyle akademickim rozważanie, czy nawet dysputą mędrców, lecz żywą prawdą. Wystarczyło popatrzeć na Niego. Ona sobą pokazywał jak żyć. To było widać – w Jego gestach, słowach, spojrzeniu. Rabbi z Nazaretu nie wyżyłował przykazań aż do granicy niemożności z wysokości Swego Majestatu. On stał się sposobem realizacji tych przykazań – stał się Drogą.

Jezus z Nazaretu, narodzony z Dziewicy, umęczony z wyroku Sanhedrynu i Poncjusza Piłata, zmartwychwstały i zasiadający po prawicy Ojca, obecny w Swoim Kościele – On jeden jest odpowiedzią na pytanie o sposób życia, o to, jak kochać, jak odnosić się do siebie, Boga i bliźnich. Bez więzi z nim, patrzenia na niego, rozmawiania z Nim, słuchania Go, nie dajemy rady żyć według wskazań Dekalogu i Ewangelii. Moralność staje się wówczas etyczną ideologią, niezbyt różną od wielu innych ideologii wszystkich czasów. To Jego Osoba ożywia naukę Kazania na Górze. Powtarzające się jak refren słowa – „A Ja wam powiadam” potwierdzają ów niezwykły autorytet, będący gwarancją zarówno prawdziwości nauki, jak i możliwości jej zrealizowania w codzienności. Właśnie na to wściekł się cały ówczesny establishment – jak ten nieuczony cieśla może żądać od słuchaczy posłuszeństwo swoim słowom. Szanujący się Rabini powoływali się na innych Rabinów, podkreślając, że głoszą nie swoje mądrości, lecz tradycję przodków. Mnożyli słowa, poszukując w Prawie i Tradycji argumentów, choćby najdrobniejszych dla swych nauk. On tak nie robił. Jedynym autorytetem był On sam. Potwierdził moc Swych nauk zmartwychwstaniem, którego zapowiedzią, przedsmakiem były rozliczne cuda.

Problem w przyjęciu Kazania na Górze nie leży więc w większym, czy mniejszym stopniu trudności moralnej Jezusowych wymagań. Nie to powinno nas przejmować. W o wiele większym stopniu chodzi tu o moje i twoje zawierzeniu autorytetowi Jezusa. Skoro On nas do czegoś zaprasza to – wniosek prosty – jest to możliwe do zrealizowania przez nas. On wie, co mówi. A jeśli nadal przeraża nas trud zapierania się własnych zachcianek, to patrzmy na Niego. On jest Drogą. Przywołujmy Go zawsze, gdy nie wiemy „co” robić, albo „jak”
robić. W tym ukryta jest prawdziwa mądrość. Nie w wiecznym strachu przed Bogiem, nie w wiecznej niemożności, nie w nieustających analizach samych siebie, lecz w uznaniu za prawdziwe słów Tego, który umarł w poniżeniu i zmartwychwstał w chwale.

Za nas.

Sobota, 12 II 2011 r.

Co robi człowiek, zaraz po akcie pierwotnej pychy? Ucieka. Reaguje na swój błąd jakąś piramidalną głupotą – zapominając o mocy Stwórcy myśli, że uda mu się przed Nim schować. Wierzy, że krzaki będą fantastyczna ochroną przed Obecnością Wszechmogącego. Sądzi, że Pan jest taki jak on, człowiek, że ma tak samo ciasne serce, że jest podobnie małoduszny. A jeszcze chwilę wcześniej w Imię Pana dawał nazwę wszystkim żywym istotom, niejako wstrzeliwując się w Boże plany, współpracując w dziele Stworzenia.

Ta reakcja pozostaje niezmienna przez tysiąclecia. Nie inaczej zachowujesz się, gdy zdasz sobie sprawę ze zdrady, nieczystości, kradzieży, czy kłamstwa. Najczęstszy mechanizm – walczysz z grzechem, ulegasz, a potem chowasz się przed Bogiem reagując agresją na każdą wzmiankę o Nim. Wydaje ci się, że powrót do Pana oznacza upokorzenie, trud i jakieś przeraźliwe konsekwencje, zapewne złośliwie obmyślone przez księdza w konfesjonale. Niektórzy w swojej niechęci do Boga mogą zajść wówczas dość daleko, wchodząc w otwartą walkę ze wszystkim (i wszystkimi), co wyda im się prawe, czyste, szlachetne, Boże.

A jeśli nawet uda ci się jakoś zreflektować, pojawia się nowa trudność – uznanie prawdy. Skoro już widzisz, ze zrobiłeś źle, to będziesz się starać wszelkimi siłami obronić samego siebie. „To nie do końca moja wina” – zawołasz rozżalony na Boga i ludzi, że wrzucają ci na barki poczucie winy, a przecież i tak ci ciężko.

Scena w raju z przerzucaniem się odpowiedzialnością za złamanie Bożego zakazu jest schematem, który nieustannie się powtarza. Adam zwala na Ewę, Ewa zwala na Węża, ten tylko jakby nie ma na kogo… Jednocześnie wszyscy podskórnie są przekonani, że właściwym winowajcom jest sam Stwórca. „To Ty postawiłeś tę kobietę przy mnie, jakbyś tego nie zrobił to by nie było całego zamieszania.” – zda się wołać Adam.

Masz więc wytłumaczenie swego chowania się po krzakach. „Uciekam od Ciebie, bo wszystko to Twoja wina” – wołasz do Boga, jak zbuntowany nastolatek skupiony jedynie na swoim podrażnionym ego. „To Ty mnie tu umieściłeś (w tej rodzinie, pośród takich durnych ludzi, w tej relacji, w tym życiu), to Ty stworzyłeś takie niemożliwe do zrealizowania zasady, to Ty dałeś mi tak beznadziejne cechy charakteru, czy wyglądu. To przez Ciebie.”

Bogu dzięki, Bóg nie jest pełnym winy rodzicem nastolatka i nie da się zastraszyć takim prostackim szantażem emocjonalnym. On wie, czyja moc kryje się pod tak głośno wykrzykiwanymi kłamstwami. Dlatego przeklina Węża, odkrywając jego prawdziwą naturę i ustalając na wieki granicę dla jego działań. Bóg przekracza twój wrzask i oskarżenia. On, będąc ponad tym kręgiem wzajemnych oskarżeń (co może cię jeszcze bardziej irytować), jednocześnie jest bliżej ciebie, niż ci się wydaje. W tym jednym momencie (jeśli w ogóle możemy tu używać jakichś czasowych kategorii) rajskiej historii Pan decyduje się oddać życie za ciebie – w ten sposób może udowodnić swoją miłość  i przywrócić proporcje prawdzie.

Tak więc, gdy ty uciekasz i chowasz się, Pan rozmnaża chleb dla naprawdę głodnych – karmi cię Sobą.

Piątek, 11 II 2011 r.

Czasami pozwól, aby Ktoś odprowadził cię od tłumu, pośród którego tracisz swój głos. Pozwól, aby przemówił do ciebie. Pozwól, aby była to rozmowa intymna, własna, osobista. Pozwól, aby cię dotknął delikatnie i z miłością. Pozwól, aby Jego słowa przeniknęły twe usta, uszy, serce. niech będą jak pocałunek. Pozwól sobie samemu uwierzyć w szept miłości, w westchnienie troski o ciebie, w spojrzenie, w którym kryje się współczucie.

Pozwól sobie usłyszeć: Effatha.

A wtedy otworzą Ci się oczy na Jego Obecność pełną troski o ciebie.

Jest paradoksem, że gdy (jak ulegasz pokusie) otwierają ci się oczy na grzech i zło, wówczas zamykasz usta i serce na słowa miłości i prawdy. Automatycznie zaczynasz widzieć opłakane skutki swoich grzechów, widzisz spustoszenie, ale też zaczyna ci się wydawać, że Bóg jest Kimś strasznym, przed Kim należy się chować. Zasłaniasz oczy przed miłosierdziem. Nie chcesz o Nim mówić, nie chcesz do Niego wracać. Jedyne, co jest jasne, to przyziemna satysfakcja płynąca z grzechu, „rozkosz dla oczu”, przedziwna „wiedza” o złu, w jakie wchodzisz. Dugi człowiek jawi ci się, jako ktoś, kogo warto wciągnąć w owo doświadczenie nieprawości. W ten sposób tworzy się tłum – ślepy i głuchy na więzi oparte na dawaniu siebie. Pośród zgiełku obijających się o siebie egoistów nie jesteś w stanie usłyszeć wołania Oblubieńca.

Więc pozwól, aby On sam (taki już jest, że zniża się do nas, ślepych szczeniąt) odprowadził Cię na bok, osobno…

Pozwól, aby uzdrowił. Przede wszystkim, aby otworzył usta, słuch i oczy zranionej duszy.

Czwartek, 10 II 2011 r.

W prapoczątkach nie odczuwaliśmy wstydu. Byliśmy wobec siebie jak otwarta księga, przejrzyści, jaśni, pełni zaufania. Nie było masek, ukrytych pragnień, ciemnych myśli.

Dzisiaj często, też nie odczuwamy wstydu. Możemy kłamać, udawać, zdradzać, oszukiwać. Niegdzie nie widać tego tak mocno, jak w przestrzeni publicznej, na salonach polityki i tzw. kultury. Tam wszystko jest dozwolone. Wszystko uchodzi, wystarczy tylko użyć kilku słów kluczy: PR, tolerancja, mniejszość, samorealizacja. Tam nie ma zdrady, kłamstwa, głupoty – będzie pragmatyzm, obrona interesów, mocne wyrażanie poglądów.

A wstyd? Odchodzi do lamusa wraz z pojęciami grzechu, winy, kary, pokory, czy prawdy. Zaczyna nam brakować zarówno poczucia wstydu, jak i otwartości. Żeby się wstydzić, musimy umieć uznawać własne błędy, własne winy. Aby to osiągnąć trzeba z kolei mieć w sobie punkt odniesienia, jakąś stałą wartość obiektywną, jakąś prawdę, która jest niezmienna i której nic nie jest w stanie podważyć i zniszczyć. Tu jest kolejny problem, bo nawet miłość, poddana wielorakim wątpliwościom, nie jest siłą napędową naszego życia. Wystarczy powiedzieć: „Nie umiem kochać” i sprawa załatwiona. Nie musze się męczyć, przekraczać, pracować nad tonami chorych oczekiwań wobec drugiego człowieka, przebaczać.

Jednak gdy wszystko zakwestionujemy, co nam pozostanie?

Kobieta z dzisiejszej Ewangelii, choć poganka, pozwala Chrystusowi, aby wydobył z niej to, co najlepsze. Mimo, że z początku przybiera maskę pobożnej żydówki ( w redakcji Mateusza i Łukasza woła przecież za Jezusem: „Synu Dawida”, choć nie wierzy w ów tytuł, niemal jak współczesne nam cyganki, czy Rumunki siadające pod kościołami w niedzielne przedpołudnia i mogące wyrecytować wszystkie litanie i pacierze, byle tylko osiągnąć swój cel) to widzimy jej miłość. Jasną, prostą i mocną. Jej pragnienie zdrowia dla córki jest tak silne, że pokonuje wszelki fałsz i udawanie. W dialogu, jaki prowadzi z Bogiem uderza prawda i autentyzm.

Tylko Jezus wydaje się być w tej Ewangelii jakiś nieczuły. Dzieci, psy, szczenięta – te porównania, jakoś nie łączą się nam z obrazem łagodnego Baranka. A może staje się On taki zawsze, gdy styka się z maską, z ludzkim bagnem, z udawaniem. Może ważniejsza niż dobre samopoczucie tej kobiety jest prawda o niej? Przecież, koniec końców, Pan nie pozostawia jej dziecka bez pomocy. My byśmy chcieli, aby wszystko się działo już, natychmiast. Ważniejsze jest jednak, by Ktoś otworzył nas na przylgnięcie do tego, co najprawdziwsze i najautentyczniejsze w nas samych, byśmy nie zakłamali do końca samych siebie.

Dziwne, że jeśli czegoś się wstydzimy, to tych najprostszych porywów i postaw. A to one przecież mówią coś o naszym autentyzmie.

Środa, 9 II 2011 r.

Są tacy, co lubią szukać dookoła winnych własnych błędów. W zasadzie to każdy z nas czasami woli wejść w postawę obronną, oskarżając kogoś (lub coś, przeróżne zjawiska nieosobowe również wchodzą w grę) a nie widząc swoich zaniedbań. „Nie robię czegoś” – nie dlatego, że mi się nie chce, ale „mam za dużo zajęć”, „zbyt wiele się ode mnie wymaga”, „wszyscy mi przeszkadzają”, albo po prostu „mam zły humor”. „Nie wytrzymam z nim (nią)” – nie z powodu moich grzechów (chociaż czasami ktoś wspaniałomyślnie bąknie coś „winie, która leży po dwóch stronach”), ale: „bo on (ona) taki (taka) jest”, „bo jej (jego) rodzice to…”, „bo w pracy za dużo obowiązków”.

Współczesna psychologia także czasami może nam zamieszać. W pędzie do poprawy zaburzonej samoakceptacji niezbyt lotni terapeuci (a są i tacy) potrafią doprowadzić do samousprawiedliwienia wszystkiego w życiu człowieka. Podejrzewam, że katalog grzechów, jaki wymienia dzisiaj Pan Jezus również łatwo można uznać za niegroźne słabości, będące wynikiem wartościującego wpływu innych, opresyjnego wychowania, czy też ciasnego fundamentalistycznego myślenia. A przecież wiadomo współczesnym Jaśnie Oświeconym, że człowiek jest z natury dobry i wolno mu wszystko (chyba, że zagraża to żywotnym interesom uciskanych mniejszości). W dzisiejszym świecie granice moralne i zakazy już niczemu nie służą (przynajmniej oficjalnie), liczy się samorealizacja, pozbawiona elementarnej logiki i metafizyki.

Pan Jezus (a za Nim Kościół) z uporem maniaka powtarza, że w sercu człowieka także mieszka zło. Zagnieździło się ono od czasu, gdy Adam uznał, że Ojca nie trzeba traktować na serio i przyjemniej dać wiarę arcyciekawym newsom pewnego Węża. Zaraz potem (o czym będziemy czytać jutro) Ewa dała początek mechanizmowi szukania winnych zaistniałego zła – to nie ja, to on, ona, a przede wszystkim Ty.

Przyznanie się do grzechu, do przejawów starego człowieka w nas, jest wyzwalające. Niektórzy boją się myśląc, że ta droga doprowadzi ich jedynie do samopognębienia. To kolejna bzdura, autorstwa ojca kłamstw. Ojciec przecież, widząc i odrzucając grzech, miłuje grzesznika i pragnie jego wyzwolenia. Jego Syn nie przyszedł do zdrowych, lecz do chorych. Nie potępić, lecz by zbawić. Jednak przyjęcie uzdrowienia serca jest niemożliwe, gdy nie ma w człowieku uznania choroby. Gdy wszyscy dookoła (wraz z przysłowiową szkołą, do której zawsze było pod górkę) są winni moich błędów, tylko nie ja sam, wówczas nie trafi do mnie łaska zbawienia. Może do tych dookoła, ale ja pozostanę nadal z tymi samymi błędami, smutkiem i potrzebą obarczania otoczenia odpowiedzialnością za moje grzechy.  Oczywiście, często nosimy też skutki grzechów innych ludzi (jak i oni naszych), ale nie zwalnia nas to z przyjęcia prawdy o zepsuciu własnego wnętrza.

Więc, nie broń się, gdy ktoś pokazuje ci twój grzech. Moc nad tym ma jedynie Chrystus. Przyjdź do Niego, aby podprowadził cię do Ojca, do Jego miłości, na którą się wiecznie zamykasz, nie dowierzając takiemu darowi.