Środa, 28 III 2012 r.
I CZYTANIE Dn 3, 14-20. 91-92. 95 Król Nabuchodonozor powiedział: „Czy jest prawdą, Szadraku, Meszaku i Abed-Nego, że nie czcicie mojego boga ani nie oddajecie pokłonu złotemu posągowi, który postawiłem? Czy teraz jesteście gotowi, w chwili gdy usłyszycie dźwięk rogu, fletu, lutni, harfy, psalterium, dud i wszelkiego rodzaju instrumentów muzycznych, upaść na twarz i oddać pokłon posągowi, który uczyniłem? Jeżeli zaś nie oddacie pokłonu, zostaniecie natychmiast wrzuceni do rozpalonego pieca. Który zaś bóg mógłby was wyrwać z moich rąk?” Szadrak, Meszak i Abed-Nego odpowiedzieli, zwracając się do króla Nabuchodonozora: „Nie musimy tobie, królu, odpowiadać w tej sprawie. Jeżeli nasz Bóg, któremu służymy, zechce nas wybawić z rozpalonego pieca, może nas wyratować z twej ręki, królu. Jeśli zaś nie, wiedz królu, że nie będziemy czcić twego boga ani oddawać pokłonu złotemu posągowi, który uczyniłeś”. Na to wpadł Nabuchodonozor w gniew, a wyraz jego twarzy zmienił się w stosunku do Szadraka, Meszaka i Abed-Nega. Wydał rozkaz, by rozpalono piec siedem razy więcej, niż było trzeba. Mężom zaś najsilniejszym spośród swego wojska polecił związać Szadraka, Meszaka i Abed-Nega i wrzucić ich do rozpalonego pieca. Król Nabuchodonozor popadł w zdumienie i powstał spiesznie. Zwrócił się do swych doradców, mówiąc: „Czy nie wrzuciliśmy trzech związanych mężów do ognia?” Oni zaś odpowiedzieli królowi: „Rzeczywiście, królu”. On zaś w odpowiedzi rzekł: „Lecz widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia i nie dzieje się im nic złego; wygląd czwartego przypomina anioła”. Nabuchodonozor powiedział na to: „Niech będzie błogosławiony Bóg Szadraka, Meszaka i Abed-Nega, który posłał swego anioła, by uratował swoje sługi. W Nim pokładali swą ufność i przekroczyli nakaz królewski, oddając swe ciała, by nie oddawać czci ani pokłonu innemu bogu poza Nim”. EWANGELIA J 8, 31-42 Jezus powiedział do Żydów, którzy Mu uwierzyli: „Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. Odpowiedzieli Mu: „Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy poddani w niczyją niewolę. Jakżeż Ty możesz mówić: «Wolni będziecie?»” Odpowiedział im Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie przebywa w domu na zawsze, lecz Syn przebywa na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni. Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale wy usiłujecie Mnie zabić, bo nie przyjmujecie mojej nauki. Głoszę to, co widziałem u mego Ojca, wy czynicie to, coście słyszeli od waszego ojca”. W odpowiedzi rzekli do Niego: „Ojcem naszym jest Abraham”. Rzekł do nich Jezus: „Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abrahama. Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. Tego Abraham nie czynił. Wy pełnicie czyny ojca waszego”. Rzekli do Niego: „Myśmy się nie narodzili z nierządu, jednego mamy Ojca – Boga”. Rzekł do nich Jezus: „Gdyby Bóg był waszym ojcem, to i Mnie byście miłowali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem od siebie, lecz On Mnie posłał”.
Po pierwsze to Jezus mówi do tych, którzy Mu uwierzyli. Nie spiera się z wrogami, ale – w pewien sposób – z bliskimi. Ich problemem jest nieumiejętność wytrwania. Widzą atrakcyjność Jego nauki, uznają jej słuszność, ale na dłuższą metę nie potrafią (nie chcą?) trwać w jej zasadach. Uciekają przed konsekwencjami przyjętej prawdy. Boją się, że powiedziawszy „Amen” na Jezusowe słowa i dzieło, tym samym pozostaną bez zabezpieczenia, „na lodzie”, w świecie nieprzyjaznym i wrogim. Nie odkryli jeszcze, że to nie idea wyzwala, czy mgliste poczucie słuszności, ale Syn – On czyni ludzi wolnymi. Nie odkryli że sami są synami Ojca. Przy całym uznaniu dla Chrystusowego nauczania nie potrafią (nie chcą?) zobaczyć siebie jako dzieci w ramionach Ojca. Wymyka im się miłość jako więź, która łączy synów człowieczych ze Stwórcą. Widzą jedynie prawo, zasady, idee, tradycje. Są puści, mimo że noszą w sobie dar Abrahamowego dziedzictwa.
Wolność nie leży w ideach, czy nawet prawach, ale w miłości do Syna Bożego.
Jak daleko nam do tego.
Jak bardzo miłość staje się synonimem zniewolenia, przymusu czy wykorzystywania. Może właśnie przez to, że tyle razy byliśmy wykorzystywani, albo sami wykorzystywaliśmy innych, jest dla nas abstrakcją pojecie miłości Chrystusowej.
Jezus otwiera swoim słuchaczom małą furtkę w tym tragicznym murze niezrozumienia. Wspomina o pełnieniu czynów Abrahama, czyli o wierze. Jest to i dla nas furtka, zaiste, zbawienna. Stoi przy niej św. siostra Faustyna i delikatnie się uśmiechając szepce: Jezu, ufam Tobie”.
