Sobota, 26 II 2011 r.

To może czas przywrócić właściwą perspektywę i miejsce najmłodszym w dzisiejszym świecie… Bo nieco się pogubiliśmy, traktując dzieci od skrajności do skrajności. Albo to mały bożek, wokół którego ustawia się cała rodzina spełniając najdrobniejsze zachcianki i reagując żywo na każde tupnięcie nóżką. Albo idealny konsument, ukochany klient wielkich koncernów i odbiorca reklamy – tym lepszy, że zręcznie manipulujący trzymającymi portfel rodzicami. Albo biedna ofiara dorosłych (nawiasem mówiąc gdyby Pan Jezus dziś na Zachodzie tak „brał w objęcia i błogosławił dzieci, to pewnie doczekałby się rychło oskarżenia o pedofilie), którą należy bronić urzędami, uchwałami i rzecznikami. Albo przyszły elektorat, cenny materiał i inwestycja w nowy, wspaniały świat – trzeba go zatem szybko odebrać rodzinie i poddać nowoczesnej edukacji, czy też reedukacji, ucząc tolerancji, wyrażania siebie  i języków obcych (jakby się potem dogadało z partnerami z innych krajów i kultur) w świecie bez granic. Jednocześnie dziecko, to dla przeważającej większości człekopodobna istota, którą można, bez większych wyrzutów sumienia (pozornie), zabić.

Prawdziwie, Ewangelia poprawia ostrość obrazu świata. Chrystus widzi w dziecku osobę, która może poznawać Boga i posiada ten niezwykły dar prostoty i niewinności. Nie mówi Jezus o jakiejś wielkiej karcie praw dziecka, lecz podkreśla to najważniejsze – prawo do wiary, do Chrystusa, do miłości Ojca. Jednocześnie wzywa dorosłych wszystkich wieków – pozwólcie dzieciom na to prawo, nie zasłaniajcie im Boga, nie odbierajcie im dzieciństwa, nie kradnijcie niewinności, nie traktujcie jak przedmiot i lalkę dla waszych „dorosłych” manipulacji – zarabiania pieniędzy, pożądliwości, czy chęci nasycenia samych siebie. Przecież wszelkie karykatury obrazu dziecka pochodzą z głupoty i grzechu rodziców i wychowawców. Nawet nie mediów, czy ludzi zbijających kapitał, ale właśnie tych najbliższych. To ich brak dalekowzroczności, czy lenistwo, bądź zwykłe tchórzostwo skazują nowe pokolenie na tragedie przygotowane przez „ten świat”. „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie” to także Chrystusowe wołanie o śmiałe przeciwstawianie się złu obecnemu w kulturze (lub raczej pseudokulturze). „Pozwólcie”, czyli walczcie z durnymi programami szkolnymi! Nie zgadzajcie się na promowanie dewiacji! Protestujcie przeciw ustawom ograniczającym prawa rodziców! Ale także – wymagajcie od swoich dzieci! Wychowujcie do prawdy! Nie mylcie zachcianek z wolnością! I przede wszystkim – nie pozostawiajcie ich za cenę waszego osobistego szczęścia i rezygnacji z troski o wierność i jedność rodziny!

„Pozwólcie”! To apel do wolnej woli rodziców i wychowawców. Bóg prosi.

Piątek, 25 II 2011 r.

Przyjaźń. Miłość. Wierność w obydwu.

Jedynie moc Chrystusa wyzwoli w Tobie łaskę ochronienia tych wartości.

Szukasz tego u Niego?

Czwartek, 24 II 2011 r.

Jest takie słowo, które napawa wielu prawdziwym lękiem – radykalizm. Dla jednych będzie ono równoznaczne z fundamentalizmem, czy z – nawet – nacjonalizmem. Inni z kolei będą widzieli w nim jakieś stany ograniczające myślenie – bo, przecież jak można angażować się do końca w cokolwiek. Ale są i tacy, dla których walka o radykalne stosowanie Ewangelii w życiu jest koniecznością, gdyż prócz niej – cóż pozostaje… Piszę o walce, bo przecież nie chodzi tu jednorazowy akt wspięcia się na duchowe Himalaje i stania się w jednej chwili połączeniem św. Franciszka z Pawłem Pustelnikiem. No, chyba, że ktoś taki charyzmat w sobie rozpoznał… Czując się jednakże zwykłym zjadaczem duchowego chleba, widzę przed sobą perspektywę mozolnego przekraczania nawyków „starego człowieka”, odcinając się od wszystkiego, co może prowadzić do zła. A ileś tego jest – to, na co patrzysz, co czytasz, czego słuchasz, o czym mówisz, gdzie mieszkasz, z jakimi ludźmi sie spotykasz, to wszystko sprawia w tobie jakąś rzeczywistość. Do czego ci dzięki niej bliżej – do bycia solą ziemi, czy obłokiem pędzonym wiatrem, pozbawionym wody?

Prawda wyzwala, wiec popatrz na siebie i postaw sobie najważniejsze pytanie – chcesz iść za Jezusem? chcesz być Jego uczniem, Jego uczennicą? Chcesz na serio potraktować Jego zaproszenia?

Jeśli tak, to przypatrz sie dzisiejszemu pierwszemu czytaniu. Szereg postaw, jakie tam odnajdziesz, zapewne znasz z własnego doświadczenia. Zakamuflowany egoizm pomieszany z pychą, nazywany samowystarczalnością, emocjonalizm, samouwielbienie, wodzenie Boga na pokuszenie, czy zuchwałe liczenie na miłosierdzie bez chęci zmiany czegokolwiek w swoim życiu.

Widzisz coś z tego w sobie? To pójdź dzisiaj do spowiedzi.

To może być twój akt radykalizmu.

Środa, 23 II 2011 r.

Ewangelia dzisiejsza podaje kilka kryteriów, po których możesz zorientować się ile jeszcze brakuje ci do ucznia Pańskiego: gorliwość, czynienie czegoś w imię Jezusa, oraz walka z osobowym złem. Gorliwy jest św. Jan, wielokrotnie ukazywany w redakcji Markowej, jako szybciej mówiący i działający, aniżeli myślący. Niektórym kłóci się  ów obraz z uduchowionych młodzieńcem z czwartej Ewangelii, ale to tylko pozorna sprzeczność. Jan, rozpoznając dobro, staje się radykalne w swym podążaniu za Jezusem. W jego rysach przekazanych nam przez synoptyków (Mateusza, Marka i Łukasza) widzimy tę samą prędkość realizacji podejmowanych decyzji co w dziele Janowym – wystarczy wspomnieć choćby błyskawiczną reakcję na wskazujące uczniom Jezusa słowa Jana Chrzciciela, czy odkrywający wewnętrzną siłę „umiłowanego ucznia” epizod z pozostaniem pod krzyżem Mistrza. Tak więc pierwsze pytanie brzmi: czy jesteś – po Janowemu, czyli mądrze – gorliwy.

Zarówno Jan, jak i Pan Jezus stwierdzają, że nieznany mąż czyni znaki „w imię Jezusa”. Cóż to znaczy? Dosłowne brzmienie imienia Jeszua prowadzi nas do zbitki słów: „Bóg zbawia”. Czynić coś w to Imię, oznacza wszelkie działanie zmierzające do zbawienia drugiego człowieka, czyli wyrwania go spod władzy zła. Szczególnie, jako że Pan zbawił nas od ponoszenia konsekwencji własnych grzechów, będzie tu chodziło o odwrócenie procesu degeneracji duszy i ciała ludzkiego, śmiertelnie zranionego przez grzech pierworodny. Oczywiście, nie można oderwać tego działania od wiary „w to Imię”, bo tylko ono jest gwarantem, że dane dzieła nie będą służyły mocom zła, które przecież umieją podszywać się nawet pod Mesjasza. Drugie pytanie, jakie dziś warto sobie zadać, wiąże się z wiarą oraz czynami miłości, przebaczenia i przekraczania siebie – co jest przecież walką o odwrócenie rozbicia grzechu.

Nieznany człowiek walczy ze złem. Ważne jest jednak, że widzi to zło w kategoriach osobowych, nie tylko, jako bliżej niezidentyfikowaną siłę, ale jako konkretną postać przeciwnika Boga. Nie jest to niestety zbyt częste, nawet u dzisiejszych katolików. Łatwiej jest przyjąc istnienie jakiegoś tam zła, aniżeli uznać złowrogą Obecność szatana, którego współczesna kultura zamknęła w getcie bajek dla dzieci, jasełek i horrorów. Prawdziwa walka z diabłem musi się odbywać w imię Jezusa, gdyż tylko Ono ma moc ochronić dusze oraz władzę nad przeciwnikiem. To Chrystus pokonał dzieła diabła na drzewie krzyża, pozornie dając się zwyciężyć cierpieniem, ale jednocześnie ukazując niedoskonałość diabelskich wysiłków. Warto przypomnieć, że Markowa Ewangelia jest jednym wielkim hymnem na cześć Syna Bożego, który idzie przez świat wypędzając złe duchy i uzdrawiając – niszcząc dzieła diabła. Ostatnie pytanie, jakie warto sobie zadać odnosić się będzie to twojej walki z szatanem – w sobie i dookoła siebie. Walki, której narzędziami będzie modlitwa, post, oraz demaskowanie dzieł Złego.

Wtorek, 22 II 2011 r.

Kim jest Starszy? Czyli, przekładając na nasze – biskup i kapłan? To ktoś, kto wie, kim dla niego jest Chrystus, a na jego wierze może się oprzeć wielu. Znasz takich duchownych? Jeśli tak, to dziękuj Bogu i módl się za nich. Jeśli nie, to także się módl, aby Pan takich powoływał.

Zresztą, cechy duszpasterzy, o których mowa w dzisiejszych czytaniach, nie zarezerwowane wyłącznie dla nich. Wolność, danie siebie (czyli miłość), świadectwo i wiara – każdemu tego brakuje. Jednak podstawa jest żywy kontakt z Jezusem, szukanie u Niego pomocy, usłyszenie od Niego: „Błogosławiony jesteś!”. Gdzie szukać tego kontaktu? Jedynie w Kościele. W miejscu, którego nie przemogą bramy piekła. Jedynie tam, przez posługę następców apostolskich i ich pomocników, można „dotknąć” Jezusa.