Miesiąc: styczeń 2011 (Page 5 of 7)

Wtorek, 11 I 2011 r.

Przedziwny realizm bije z dzisiejszych czytań. Autor Listu do Hebrajczyków dość trzeźwo i nawet z pewnym sarkazmem stwierdza, że jakoś nie widzi, aby wszystko na ziemi było poddane Jezusowi. Jedyne co widać, to tegoż Jezusa, ale cierpiącego i za to cierpienie ukoronowanego chwałą. Generalnie, wniosek prosty: co prawda świat jest poddany Panu, ale sam Pan poddał się cierpieniu, więc nie ma co wyglądać jakichś niezwykłych śladów Jego zwycięstwa dookoła nas. Jedyny trop doprowadza do uznania niezwykłej solidarności, jaką okazał Bóg schodząc pomiędzy swe stworzenie. „Z jednego są wszyscy” – powtarza autor natchniony (przez tradycję utożsamiany ze św. Pawłem) widząc Jezusa, który stanął w jednym szeregu z milionami cierpiących ludzi. Teraz mogą oni nazywać Go nie tylko Panem, ale i Bratem.

No tak, ale czy to jest pocieszające? Czy, gdy Twoje serce rozbija smutek i ból, będzie Ci lepiej na wieść, że Bóg miał (ma) tak samo? Trochę brzmi to jak złośliwa radość ludzka, gdy sąsiadowi również zalało piwnicę.

Oczywiście, wiem, że to niebywała wiadomość – Bóg przyjął na Siebie cierpienie. Wiem, odpowiedzią na ból świata jest krzyż Chrystusa. Wiem, cierpienie nie jest dziełem Boga, weszło, wraz ze śmiercią, przez zawiść diabła. A właśnie… W Ewangelii dzisiejszej Jezus wypędza szatana z opętanego.

Więc, to nie tylko tak, że On zstąpił na ten padół aby ukazać swą boską solidarność z biednymi ludźmi! Uff… Zawsze sądziłem, że łatwo można z chrześcijaństwa uczynić smutną psychoterapię dla ubogich. Wizja Pana Jezusa bezradnie rozkładającego ręce wobec ludzkiego cierpienia i w rozpaczy rzucającego się w wir samounicestwienia, nie przemawia do mnie. We fragmencie Markowego dzieła Jezus mówi do szatana surowo, gromi go i czyni to z taką mocą, która zadziwia stojących dookoła. Chrystus nie tylko utożsamia się z ludźmi, On przywraca właściwy porządek, wskazuje upadłym duchom ich prawdziwe miejsce w hierarchii bytów, uwalnia człowieka od agresora. Owszem bierze na siebie konsekwencje błędnych ludzkich wyborów, ale pokazuje zarazem, że zło nie bierze się znikąd, że ten, który nam je zafundował jest pod władzą Boga, a droga do zwyciężania biegnie przez zaufanie Bożej mocy.

Bóg więc nie tylko solidaryzuje się z człowiekiem. On walczy. Jezusowa solidarność jest znakiem czegoś o wiele większego – miłości, która jest motywem walki ze złym duchem. Słowa Jezusa, Jego czyny, wreszcie Jego wejście w otchłań bólu, to wszystko jest przepełnione nie spokojna rezygnacją, lecz Mocą.

A nam, niestety, łatwiej przyjąć to stoickie orędzie o rezygnacji, aniżeli Ewangelię o Mocy Bożej. Bo Moc to jeszcze (Boże uchowaj) zadziała pozbawiając tylu pociągających pocieszeń, tak niezbędnych w tym trudnym życiu…

Poniedziałek, 10 I 2011 r.

Zdumiewa mnie lapidarność Markowego opisu powołania rybaków. Jakby za szybko, za radykalnie. Bo przecież…

Chciałoby się krzyknąć do Szymona i towarzyszy – zastanówcie się chwilę, rozważcie za i przeciw. Pomyślcie, czy dacie rade, co na to wasze żony, rodzice, jak zareaguje otoczenie? A z czego będziecie żyli? Ale czy aby na pewno chce wam się włóczyć za bliżej nieokreślonym mirażem? A co to jest owo Królestwo niebieskie? Czy tam dadzą na chleb? Ale, jeśli już, to pewnie można się nawracać nie odchodząc z pracy – co złego jest przecież w łowieniu ryb, że zostawiacie to zajęcie? Być może Jemu wcale nie chodzi o literalne traktowanie Jego słów, wszak „iść za Nim” można przecież  duchowo.

Dzisiaj pojawiłoby się (i pojawia) wiele takich czy tym podobnych argumentów.

Znaleźliby się tacy (i znajdują), którzy zaraz zarzuciliby rybakom nieludzką pychę, gdyż nie wystarcza im rzeczywistość, i śnią o gruszkach na wierzbie. Chcą być rybakami ludzi, bo uważają się za lepszych od innych. Nic, że broniliby się stwierdzeniem – to On nas wezwał. Sprawny psycholog (dziennikarz, polityk, ba nawet duchowny) uzasadnił by szybko, że o Nim nie możemy powiedzieć nic pewnego, a o ludzkich zachowaniach to już jak najbardziej, i oskarżyłby rybaków o psychozę maniakalną i podział środowisk rybackich na zwykłych i tych od ludzi.

Panu Jezusowi również moglibyśmy to i owo zarzucić. Że nie wie kogo wybiera. Że mógłby poszukać w nieco bardziej wykształconych kręgach. Że niszczy więź rodzinna odrywając (być może) jedynych żywicieli rodziny od utrzymania podstawowej komórki. Że wzywa do niepotrzebnego radykalizmu wywołując u swych słuchaczy dyskomfort. Że nie szanuje praw rodziców do dzieci – dlaczego stary Zebedeusz ma sam łowić ryby? I w ogóle jątrzy i burzy porządek społeczny.

Jak to fajnie, że Pan Bóg się tymi tekstami nic a nic nie przejmuje…

W przeciwieństwie (niestety) do nas.

Niedziela, 9 I 2011 r.

Bóg zawsze łamie schematy. Można tysiącami lat oczekiwać na Niego, a i tak zaskoczy. Można być surowym prorokiem jak Jan, a i tak zadziwić się pokorą Mesjasza, stojącego w kolejce kłamców, zdrajców, cudzołożników, aby obmyć się z nimi w wodach Jordanu. No, po prostu nie godzi się, Panie Jezu. To jakoś nie tak miało być. Przynajmniej, żeby (jak w ikonografii) jacyś aniołowie z szatami, choćby trzech. Ale tak na pusto? Głos Boży i Gołębica tez jakoś tak skromnie, tylko Jan słyszy i widzi ten znak. I to ma być przyjście Pana? Eeech…

Jak już sobie urobimy Boga na własne kopyto, to wołami nas nie odciągną od tego zlepku ludzkich oczekiwań.

On jest na szczęście żywy i za bardzo nie przejmuje się tymi pseudo pobożnymi pomysłami swoich wyznawców.

Jan Chrzciciel po krótkim wahaniu uznaje potęgę solidarności Boga z grzesznikami. „Wtedy Mu ustąpił”. Nie tylko fizycznie, nad brzegami rzeki Jordan. Ustąpił Mu całym sobą. Ustąpił ze swych oczekiwań, choć będą jeszcze dawały o sobie znać. Ustąpił Mu miejsca, aby „On wzrastał”.

Nie tak łatwo zrobić miejsce przychodzącemu Bogu. Nie tak łatwo zrezygnować z siebie. Ze swoich, choćby najszczytniejszych pomysłów, czy usprawnień otaczającego nas świata. Nie tak łatwo zejść ze ścieżki obrony siebie samego przed innymi, przed Bogiem, przed każdym, kto jawi się jako agresor. Nie każdy z nas jest tak uczciwy i wyczulony na to, co sprawiedliwe jak Jan – choć nad każdym w pewien sposób otwiera się niebo i na każdego zstępuje Duch. Jeno popatrzeć w tym kierunku nam się nie chce.

Bóg przychodzi, by czynić nam dobro. Przychodzi, w szeregu grzeszników, by nie złamać trzciny pękniętej i nie zagasić tlejącego się knotka. By ogłosić – w sobie tylko znany sposób – sprawiedliwość.

Ustąpmy Mu.

Sobota, 8 I 2011 r.

Ogarnęła Go litość. Byli bowiem jak owce bez pasterza. Nic nie rozumiące, zapatrzone w słodką trawę przed nosem – lub jej brak. Może często głupie. Nie tyle owieczki, co cielątka. Wodzone przez pożądliwości i głody. A przecież mają być przyjaciółmi, współpracownikami, dziećmi ukochanymi. Więc zapragnął je paść. Słowem. Ale nie docierało do nich co Ono, znaczy. Jego moc odbijała się od głodnych oczu, od oczekiwań na cielęco-ludzką miarę, od zewnętrzności, żalów, pretensji, bogactwa niewiary.

Stał się więc chlebem. I to nie jakimś z zewnątrz. Wykorzystał te resztki jakie mieli.

Nie trzeba w chleb wierzyć. Trzeba go chcieć, trzeba być głodnym.

Nie po raz pierwszy Bóg przychodzi do człowieka na ludzkich warunkach. Nie trzeba tu nie wiadomo czego. Chcieć.

Jest w tym jakaś wielka pokora Stwórcy. Jest ogrom miłości, wobec którego nie można udawać, czy grać kogoś kim się nie jest. Ta miłość, nawet jeśli się jej nie czuje – obezwładnia. Nieprawdopodobne, do czego może posunąć się Bóg w tym szaleństwie.

Okruchy Jego chleba jesz na co dzień. Często jak cielątko, czy zapatrzona w siebie owieczka. Jeszcze nie ta zagubiona, raczej ta, która dość pieczołowicie pilnuje swego miejsca w stadku. Ale jeśli przyjrzysz się temu, co masz pod nosem, to dostrzeżesz ślady Pokarmu. Gdy rozmnaża dobro. Gdy na dnie smutku i goryczy mignie Jego ślad. Gdy nocą zawołasz w rozpaczy a On odpowie – tak niespodziewanie.

W tym przejawia się miłość…

Piątek, 7 I 2011 r.

Dzisiejsza ewangelia to eksplozja Jezusowego działania. Po dniach wpatrywania się w (dość bierne, na pierwszy rzut oka) Dziecię w stajence, dziś spotykamy Chrystusa w, chciałoby się rzec, ferworze pracy. Dokładnie, w ferworze początku pracy – Jezus zaczyna swą działalność.

Najpierw młody Rabbi usuwa się z Galilei, opuszczając Nazaret. Zatrzymajmy się chwilę. To brzmi przecież nieco dziwnie – Bóg się usuwa, Bóg kogoś opuszcza. Wydawać by się mogło, że On nigdy nikogo nie zostawia. Przecież Jego Imię (objawione Mojżeszowi) to „Jestem”. A jednak… Przekonamy się wkrótce, że Nazaret rzeczywiście zostaje opuszczony. Choć Jezus tam powraca, to jednak miasteczko, pamiętające Jego dziecięce i młodzieńcze lata pozostaje puste. Czemu?

Tam nie można było działać. Tam była jedynie pamięć rzeczy minionych i utarta opinia. Łata – „przecież to syn Maryi” powtarzali sobie z ust do ust. Gdy człowiek urobi sobie już jakąś szufladkę na Boga i Jego działanie, to (paradoksalnie) – Boga gubi. Pan opuszcza kogoś, kto nie szuka Pana żywego, ale z uporem maniaka dąży do stworzenia sobie złotego cielca.

Usuwa się Jezus z Judei do Galilei, co podwójnie dziwi. Najpierw dlatego, gdyż pośród wykształconych mieszkańców stołecznej prowincji, przygotowanych Chrzcicielowymi gromami, kazania Pana mogłyby być lepiej przyjęte i zrozumiane. A jednak On wybiera prostych i mało rozgarniętych rolników i rybaków znad jeziora. Mimo wszystko – jak się okaże – mieli otwarte umysły i gorące serca. Przejście do Galilei jest też ryzykiem. Przecież Jana skazał na śmierć galilejski marionetkowy władca. To, co robi Jezus nie jest ucieczką (jak sugerują niektórzy bibliści), raczej pchaniem się w paszczę lwa. Bóg nie przestaje być zaskakujący…

Jezus opuszcza, usuwa się, przychodzi, osiada – jest żywy, jest dynamiczny. Działa. Jakby nie było dużo czasu do stracenia. Jakby każda minuta ludzkiej egzystencji musiał być nasycona boskim działaniem. Jakby nie było miejsca na stanie w miejscu. Przyszedł, po latach milczenia, czas działania w niezwykłym natężeniu. Ale przecież i w duszy człowieczej – tej niezwykłej Ziemi Świętej – Pan działa. Nie stoi w miejscu. Często czeka, ale jest to oczekiwanie pełne zwrotów akcji, trąceń i duchowych (a czasami i dość namacalnych) kuksańców.

Jezus głosi naukę i uzdrawia. Jedno idzie w parze z drugim. Nie siedzi w Kafarnaum cięgiem. raczej czyni z tego portowego miasteczka swoją bazę wypadową. będzie tam wracał, aby chwile odpocząć i nabrać sił – zapewne w domu Szymona, pod czujnym okiem jego teściowej, wdzięcznej za uzdrowienie. Krótkie pewnie bywały te wizyty. Krótkie i pełne treści, spotkań, nawróceń, uzdrowień. Ale zaraz Rabbi zrywa się i biegnie od synagogi do synagogi, od bramy jednego miasteczka (a tam właśnie płynęło życie), do bramy drugiego. „Bliskie jest Królestwo”! Jest nadzieja dla zrozpaczonych, radość dla załamanych. Wezwanie do nawrócenia to tak naprawdę wołanie o otwarcie oczu na to, co tak dotykalne, namacalne. Na Jego obecność.

Bliskie jest… Jak się czujesz czytając i słysząc to wezwanie po dwóch tysiącach lat? Nadal jest bliskie? Kiedy dookoła brak nadziei? Zniechęcenie powszechne – w tobie, w kraju. W rodzinie. Dookoła. Gdzie to Królestwo? W nas, czyli gdzie?

Wiesz, że Bóg jest blisko. Na temat Bożej miłości samemu możesz pisać elaboraty. I co? Gdzie to obiecane Królestwo?

Ktoś powie: ono nie jest z tego świata. No dobrze, odpowiesz, ale ja żyje na tym świecie. I?

Nie odpowiem na to pytanie. Po prostu pójdź za Nim, tak jak owe tłumy. Patrz. Słuchaj. Nie zadawalaj się łatwymi prawdami. Oni wtedy też nie wiedzieli, gdzie jest to, o czym mówił Jezus. Wierzyli, że On wie. Przynosili więc Mu innych, a i sami szli.

Za Nim.